De Commissie houdt haar oordeel inzake een verzoek om een oordeel eigen handelen deels aan, omdat de gemeente onvoldoende inzicht heeft verstrekt in de doelen van het gemaakte onderscheid op grond van leeftijd. Het beleid van verzoekster is overigens deel

Oordeelnummer

2005-20

Samenvatting

Een gemeente heeft de Commissie verzocht om een oordeel eigen handelen over de vraag of zij onderscheid maakt op grond van leeftijd door het verstrekken van extra verlofuren bij het bereiken van een bepaalde leeftijd of een bepaalde anciënniteit en vanaf een bepaalde salarisschaal. Tevens heeft de gemeente de Commissie verzocht om te beoordelen of zij onderscheid maakt op grond van leeftijd door ambtenaren vanaf 55 jaar een blijvende financiële compensatie te verstrekken voor het wegvallen van een onregelmatigheidstoeslag. De gemeente heeft desgevraagd aangevoerd dat zij niet weet wat het doel is van het onderscheid op grond van leeftijd door het verstrekken van extra verlofdagen bij het bereiken van een bepaalde leeftijd of anciënniteit. Hierdoor is de Commissie niet in staat een zorgvuldige toetsing uit te voeren. De Commissie houdt daarom haar oordeel aan en vraagt de gemeente binnen drie maanden helderheid te verstrekken over de doelen van haarzelf en van de vertegenwoordigers van haar ambtenaren van het gemaakte onderscheid. Tevens oordeelt de Commissie dat verzoekster geen onderscheid maakt op grond van leeftijd vanwege het bepaalde in de Vakantieverlofregeling op grond waarvan ambtenaren vanaf schaal 9 meer recht hebben op vakantieverlof dan ambtenaren tot en met schaal 8, alsmede vanwege het invoeren van leeftijdsbewust personeelsbeleid. De Commissie oordeelt daarentegen dat verzoekster verboden onderscheid maakt op grond van leeftijd door ambtenaren van 55 jaar of ouder onder bepaalde voorwaarden een financiële compensatie te verstrekken.
Grond:
Leeftijd
Trefwoord:
Arbeidsvoorwaarden
Objectieve rechtvaardiging
Openbare dienst
Seniorenregeling
Leeftijd
Wetsartikel:
artikel 12 WGBH/CZ
artikel 1 lid 1 WGBL
geprint van: http://www.cgb.nl/oordeel/2005-20